Van de Voorzitter

Paul den Hartog

Paul den Hartog
Paul den Hartog

En weer is er bijna een jaar voorbij. Ik kijk uit het raam van mijn kantoor. Maandagmiddag half 5 en de zon is zojuist onder gegaan. Een mooie Nederlandse winterdag ligt achter ons. Wat zon en wat regen. Wisselvallig. Maar de natuur, die ons het serene licht wat een dag ons in deze tijd van het jaar nog kan geven, schenkt. Vredig, bescheiden, intens. Dit zou je de hele wereld toewensen. En dat komt goed overeen met de visie die wij hebben. 

In deze nieuwsbrief treft U de verslaglegging aan van het bezoek van drie dames uit Tuzla aan Nederland en de combinatie die wij maakten met de vrijwilligersdag. Hierbij schoven toch ook nog leden aan naar aanleiding van onze uitnodiging in de vorige nieuwsbrief.

Ook het vredessymposium was een mooi event. De formule van de middag, die nu toch echt staat leverde een levendige gebeurtenis op. Maar het aantal deelnemers was erg laag en van de coalitie Vredesmissies zonder wapens zijn de meeste leden niet echt actief meer betrokken. Daardoor is de inspanning in geld en menskracht onevenredig zwaar, dus we beraden ons goed op de toekomst en zoeken nieuwe, actievere partners.

In het symposium werd ik gedecoreerd door Hubert Bruls, burgemeester van Nijmegen. De burgemeester memoreerde dat het met name voor mijn werkzaamheden in Bosnië was. Dat zijn prachtige, succesvolle projecten geweest, Fakovici, Happy Bags en Tuzla. Ik heb dat niet alleen gedaan, zo veel mensen hebben daar een bijdrage aan geleverd. Ik ontvang de medaille dan ook met trots, niet alleen voor mijzelf, maar op al die fijne mensen, oud en jong, die hierin hun bijdrage hebben geleverd. En daar betrek ik U ook allemaal in, de leden die ons aanspoorden om door te gaan. De wetenschap dat van Dokkum tot Goes en van Berkhout tot aan Someren en ver daarbuiten U meeleest en meeleeft. Dat U kritisch meekeek en dat er zo af en toe een kanttekening werd geplaatst middels een briefje, een telefoontje, een email.

Wij gaan met het bestuur vol inzetten op het verder uitbouwen van de geweldloze communicatie in de West-Balkan. Daar willen wij een flinke stap gaan maken. Daartoe zullen wij onze bescheiden reserve, die voor projecten klaarstaat, aan gaan spreken. Ik herinner mij een verhaal met vijf broden en twee vissen dat ook voldoende bleek te zijn om een heel volk te voeden. Daar vertrouwen we dan maar op. De juiste actie, op de juiste tijd, de juiste plaats. 

We zullen het er maar druk mee hebben, maar het geeft een hoop energie. 

Ik wens U vanaf hier hele goede feestdagen toe, met de tijd en de rust om aandacht te hebben voor wat geweest is en voor wat komen gaat.